Diamenty – analiza światowego rynku: Rosja

Diament „Prezydent Putin”
Rosja, która jest jednym z głównych światowych producentów diamentów, posiada również potężny przemysł szlifierski z wysoko wykwalifikowanym personelem. Jednak ogromna większość dochodów związanych z diamentami, bo aż 83%, pochodzi ze sprzedaży surowych kamieni. Roczna potencjalna produkcja rosyjskiego przemysłu przekracza obecnie 2 mld $. Przyjrzyjmy się pokrótce rozwojowi rosyjskiego przemysłu diamentowego. Patrząc wstecz można wyróżnić pięć głównych etapów.

Lata 1954-1963
W tych latach pozyskiwane diamenty były wykorzystywane dwutorowo. Jedna część surowca przekazywana była bezpośrednio na rzecz przemysłu zbrojeniowego, druga zaś, na podstawie funkcjonujących wtedy umów międzynarodowych, była skupowana przez koncern De Beers. Można powiedzieć, że taka sytuacja cieszyła ówcześnie rządzących, gdyż zapłata była natychmiastowa, przeciętnie około 1 mld $ rocznie. Część z tych pieniędzy inwestowano w nowe kopalnie – w 1958 roku powstała kopalnia Mir, leżąca niedaleko miasta Mirnyj. Pierwszym z większych diamentów wydobytych w tej kopalni, był kamień o nazwie „Festivalnyj”, o masie 40,43 ct.
   
Lata 1963-1988
Okres ten charakteryzuje się rozwojem przemysłu szlifierskiego. Zbudowano 7 fabryk zajmujących się szlifowaniem diamentów jubilerskich, rozwinięto też produkcję narzędzi precyzyjnych uszlachetnianych diamentami. Maksymalna wartość produkcji diamentów szlifowanych, osiągała w tych latach kwotę 570 mln $ rocznie. Poszerzano też badania geologiczne w poszukiwaniu nowych kimberlitów, które zaowocowały utworzeniem nowej kopalni Lensk.

Lata 1988-1991
W tych latach nastąpił spadek zainteresowania diamentami ze strony przemysłu zbrojeniowego. Pierwsze sygnały pogarszania się warunków na rynku surowych diamentów, pojawiły się pod koniec lat 80. Aby poprawić sytuację, w 1988 powstało przedsiębiorstwo „Gław-Ałmaz-Zołoto”, rządowa jednostka kierująca produkcją i wydobyciem diamentów, złota, platyny i metali rzadkich. Poszerzono działalność o produkcję biżuterii z kamieniami szlachetnymi. Zaczęto organizować placówki zajmujące się kontaktami z rynkami zagranicznymi, oraz położono nacisk na budowę tak ważnych w tej gałęzi przemysłu instytutów badawczych. Struktura ta (Gław-Ałmaz-Zołoto) istniała tylko cztery lata, ale zdążyła zrealizować ogromny program. Można powiedzieć, że od samego początku wyniki ekonomiczne były znaczące i przedsiębiorstwo mogło poszczycić się sprzedażą przez wszystkie współpracujące jednostki o łącznej wysokości 4-4,2 mld $ rocznie. Rozszerzano też prace geologiczne i budowę nowych kopalni na terenach Jakucji.

Lata 1992-1995
Przemysł diamentowy w tym okresie natknął się na niekorzystne czynniki hamujące jego rozwój. Można mówić o kilku aspektach kryzysu lat dziewięćdziesiątych, a były to: rozpad ZSRR jako spójnej administracji, brak w Rosji elastycznego systemy handlowego, krytyczna kondycja rosyjskiej gospodarki, niedoskonała polityka podatkowa powodująca bankructwa przedsiębiorstw i hiperinflacja. W tych bardzo niekorzystnych warunkach ekonomicznych, udało się przetrwać tylko niektórym przedsiębiorstwom produkującym diamenty.

Lata od 1996 i sytuacja bieżąca
Po połowie lat dziewięćdziesiątych, podjęto intensywne działania, aby utrzymać wysoką pozycję Rosji w przemyśle wydobywczym i szlifierskim diamentów. Pierwszym krokiem było utworzenie przedsiębiorstwa o nazwie Alrosa, a zarząd firmy dostał zadanie efektywnego zapewnienia interesów wszystkich akcjonariuszy, którymi są rząd Federacji Rosyjskiej i Republiki Sakha (Jakucja), posiadający pakiet kontrolny w firmie (32% każdy).

Obszar działalności firmy, to głównie odległe północne regiony państwa. Trzeba powiedzieć, że nie ma tam korzystnych warunków geograficznych i klimatycznych do szeroko zakrojonych działań. Niemniej, dzięki wysoko wykwalifikowanej kadrze inżynierskiej, Alrosa zdołała nie tylko utrzymać dotychczasowy poziom produkcji diamentów, ale zapewnić jej ciągły wzrost.

W 2001 roku całkowita, światowa produkcja diamentów (jak przedstawia V. Kalitin) przekroczyła 110 mln karatów o całkowitej wartości około 8 miliardów dolarów. Mimo ciężkich warunków atmosferycznych, Alrosa wydobyła diamenty za kwotę 1,7 mld $, co stanowiło około 20 % produkcji światowej. Firma rozwinęła i wprowadziła strategię rozwoju na lata 2001 – 2005. Zrzesza ona grupę przedsiębiorstw i instytutów kompleksowo współpracujących ze sobą. W skład Alrosy wchodzą: oddziały górnicze, oddziały geologiczne z własnymi grupami ekspedycyjnymi, oddziały konstrukcyjne, oddział lotniczy, transportowy i flota rzeczna. Szlifiernie współpracujące z Alrosą zwiększają eksport diamentów szlifowanych, który w 2001 roku osiągnął poziom 810 mln $.
Na czele przedsiębiorstwa stanął prezydent Vladimir Kalitin. Polityka Alrosy na najbliższe lata ma szeroko zakrojone plany, a mianowicie wzrost produkcji nieoszlifowanych diamentów z 1,7 mld $ do 2 mld $, rozwój sektorów szlifierskiego i jubilerskiego a także współpraca ze światowymi organizacjami, takimi jak Światowa Federacja Giełd Diamentowych.

Obecny rząd prezydenta Putina żywo interesuje się przemysłem diamentowym, wprowadzając nowe regulacje prawne. Odbierane są one bardzo pozytywnie w kręgach firm sektora diamentowego, które z dużym zadowoleniem przyjęły zmiany w prawodawstwie, umożliwiające wolny handel z Europą i resztą świata nie tylko surowcem diamentowym, ale też diamentami oszlifowanymi. Zaowocowało to pierwszymi aukcjami dużych kamieni, 10 do 50 karatowych, jakie we wrześniu 2003 roku przeprowadziła Alrosa. Dalsze udogodnienia, to daleko idące ułatwienia w zakładaniu biur handlowych na całym świecie. Żeby nadać znaczenia temu okresowi i dla uwiecznienia pozytywnych zmian zachodzących w Rosji, nowo znalezionemu diamentowi o masie 79,9 ct nadano nazwę „Prezydent Putin”.

Diamenty niebieskie

Diamenty niebieskie występują w przyrodzie bardzo rzadko.
Najbardziej znaną przyczyną niebieskiej barwy diamentów są atomy boru. Ale są jeszcze dwie inne kategorie niebieskich diamentów. Chodzi o diamenty naturalnie napromieniowane. Wytworzone nim luki sieciowe, tzw. centra GR1, absorbują fale czerwone i pomarańczowe. Barwa diamentu jest wówczas podobna do barwy akwamarynu. Może być otrzymana także przez napromieniowanie wiązką elektronów (ich handlowa nazwa to Ice-Blue Diamond). Trzecim powodem niebieskiej barwności diamentów mogą być defekty związane z wodorem (w diamentach typu Ia). Dokładnie rzecz biorąc są to diamenty szare z mocnym tonem niebieskim lub fioletowym. Ich defekty wodorowe powodują absorbcję w czerwonym, a czasami też w żółto-zielonym odcinku widma widzialnego. Niektóre bogate w wodór diamenty mogą charakteryzować się barwą fioletową.

Diamenty – analiza światowego rynku

Według firmy Rio Tinto Diamonds, która przeprowadza szczegółowe analizy światowego rynku diamentów, w roku 2011 globalna wartość produkcji tych kamieni przedstawia się następująco: pierwsze miejsce zajmuje Botswana, której wartość produkcji osiągnęła 2,2 mld USD, dalej plasuje się Rosja z wartością wydobycia 1,5 mld USD, następnie Angola 1,0 mld dolarów.    

Kolejnym wielkim producentem surowych diamentów jest Afryka Południowa mająca wydobycie na poziomie 0,8 mld $, następnie Kongo i Kanada po 0,6 mld $. Wiele inwestycji jest ulokowanych w Namibii posiadającej diamenty, a ściślej bardzo ciekawe złoża podmorskie diamentów, a ich produkcja wyraża się kwotą około 0,4 mld $. Na kontynencie australijskim kopalnie wykazują wydobycie diamentów i ich sprzedaż na poziomie 0,4 mld $.

Bardzo ciekawe analizy przedstawiła australijska firma Argyle Diamonds, badająca przepływ diamentów od chwili ich wydobycia, do momentu sprzedaży w postaci wyrobów jubilerskich. Stwierdzono, że surowe diamenty o wartości 7,5 miliarda dolarów, które zostały oszlifowane w diamenty jubilerskie, a następnie oprawione, uzyskały jako biżuteria z diamentami wartość handlową 55 miliardów dolarów.

Ponieważ kwoty wpływające ze sprzedaży diamentów, są znaczące dla ekonomiki poszczególnych krajów, zwłaszcza afrykańskich, więc ich rządy starają się ściśle współpracować z przemysłem diamentowym. Oprócz znanych od wielu lat ośrodków wydobywczych (Afryka), pojawiły się nowe, bardzo znaczące centra, np. Kanada z nowymi kopalniami, czy Chiny z nowymi ośrodkami szlifierskimi. Można też śmiało powiedzieć o odrodzeniu przemysłu diamentowego w Rosji.

Diamenty brązowe

Diamenty brązowe są najbardziej rozpowszechnioną odmianą barwną diamentów naturalnych.
Udział tych diamentów w wydobyciu światowym może sięgać nawet 70-80%, na przykład w kopalni Argyle w Australii. Barwa brązowa sprawiała, że diamenty te były kiedyś mało atrakcyjnymi w oczach nabywców i skłaniała jedynie do wykorzystania przemysłowego. Ale nowa strategia marketingowa (wprowadzenie atrakcyjnego nazewnictwa typu: szampan, koniak, kawa, czekolada, cynamon, itp.), zrobiły swoje i spowodowały, że brązowe diamenty stały się w dzisiejszych czasach kamieniami dość powszechnie wykorzystywanymi w jubilerstwie. Stworzono nawet specjalne skale barw umożliwiające ich ocenę, np. skala barwy diamentów brązowych typu „Champagne” stworzona i stosowana przez Argyle Diamonds.
Do niedawna za główny powód brązowej barwności uznawano deformacje plastyczne. Szczególnie wyraziste jest to w diamentach prawie bez wtrąceń atomowych (diamenty typu IIa). Ostatnie prace wskazują jednak na rozległe defekty lukowe (minipustki) jako na najważniejszy powód brązowej barwności. Miałyby je tworzyć skupiska liczące od 30 do 60 luk. Mimo coraz większej liczby wskazywanych przyczyn, dokładne wyjaśnienie powodu brązowej barwności diamentów nie zostało jeszcze podane. A to dlatego, że nie ma jednej przyczyny takiej barwności diamentów. Zapewne dlatego też tylko niektóre z nich nadają się do poprawiania barwy.

Diamenty – występowanie i wydobycie w Indiach, Indonezji, Brazylii

Diamenty indyjskie
Zanim odkryto diamenty w Brazylii jedynym znanym miejscem ich występowania były Indie. Od czasów starożytnych aż do połowy XVIII wieku wydobyto tam wiele pięknych diamentów; pochodzi stąd m. in. słynny diament Koh-i-Noor. Po odkryciu diamentów w Brazylii powątpiewano w ich prawdziwość, powszechnie bowiem panował wtedy pogląd, że prawdziwe diamenty występują tylko w Indiach. Gdy pierwsze diamenty brazylijskie nie mogły znaleźć nabywców posyłano je do Indii, aby stamtąd przekazywać je do obrotu handlowego jako rzekome diamenty indyjskie.
Indie, gdzie dawniej wydobywano diamenty o masie setek tysięcy karatów, mają obecnie produkcję znikomą. Są to na ogół diamenty pochodzenia aluwialnego, występujące we wschodniej części wyżyny Dekan, w dorzeczach Panar, Kistnah, Godawari, Mahandi i bocznych dopływów Gangesu. Częściowo są to złoża aluwialne, niektóre z nich jednak pochodzą ze starych zlepieńców przedkambryjskich. W Panar eksploatowano również jeden komin kimberlitowy. W 1976 r. wydobyto w Indiach ogółem 20 tysięcy karatów diamentów. Były to głównie diamenty jubilerskie - 17000 karatów. Obecnie diamenty pozyskuje się wyłącznie w okręgu Panna; roczna produkcja nie przekracza 8 tysięcy karatów.

Diamenty indonezyjskie
Niewiele diamentów wydobywa  się obecnie z aluwialnych złóż w zachodniej i południowej części Borneo (Kalimantan), która, podobnie jak Indie, dostarczała dawniej piękne diamenty w większych ilościach.

Diamenty brazylijskie
Pierwsze diamenty brazylijskie zostały odkryte przez poszukiwaczy złota w 1725 r. w prowincji Minas Gerais. Prowincja ta do dziś jest najważniejszym obszarem diamentonośnym. Najwięcej diamentów dostarczył tamtejszy okręg Diamantina. Ważnym terenem eksploatacji jest również Bahia,gdzie diamenty odkryto w 1755 r., lecz na większą skalę zaczęto je wydobywać w końcu XIX wieku. Diamenty brazylijskie spotykane są również na obszarach Mato Grosso i Piaui, gdzie występują w złożach wtórnych, w zlepieńcach i brekcjach w korytach współczesnych rzek oraz w osadach starych tarasów. Diamenty z Bahii są przeważnie typu karbonado, o własnościach wysoko cenionych w przemyśle. Jeden ze znalezionych diamentów miał masę 3078 karatów. Niektóre z diamentów brazylijskich odznaczają się wysoką jakością, chociaż duże kamienie zdarzają się rzadko. Ocenia się, że zasobność brazylijskich złóż jest znaczna, jednak panujące tam warunki klimatyczne bardzo utrudniają zarówno poszukiwania jak i eksploatację, dlatego też udział Brazylii na światowym rynku diamentów jest niewielki i rzadko przekracza 300 tysięcy karatów rocznie, w tym ok. 90 tysięcy karatów diamentów jubilerskich.

Laboratorium Gemmologiczne - wycena i analiza diamentów

Rynkowa wartość diamentów oszlifowanych (brylantów) - poza podażą i popytem - jest zawsze funkcją wielkości (masy) diamentu, klasy barwy, jego czystości i poprawności wykonania szlifu (tzw. finish). Jeśli wycena diamentów nie nastręcza problemów, to już identyfikacja autentyczności i natury diamentu (brylantu) wymaga przeprowadzenia badania i analizy przez laboratorium gemmologiczne. W roku 2010 powstało w centrum Polski Laboratorium Gemmologiczne Signo GemTechLab, które jest niezależnym laboratorium firmy SIGNO DIAMONDS.
Laboratorium Gemmologiczne Signo GemTechLab koncentruje się na certyfikacji diamentów dla firm i osób prywatnych, jak również na prowadzeniu badań nad diamentami poprawianymi, imitacjami oraz diamentami syntetycznymi.
Laboratorium oferuje rygorystyczne podejście naukowe i gemmologiczne i umożliwia swoim klientom, osobom prawnym jak i prywatnym, precyzyjną charakterystykę ich diamentów (identyfikacja obecności poprawiania, pochodzenia geograficznego, etc.).
Techniki analizy stosowane w laboratorium są nieniszczące i gwarantują pełne bezpieczeństwo właścicielowi. Zakres badań obejmuje: identyfikację inkluzji, określenie rodzaju oraz charakteru inkluzji, klasyfikację czystości, klasyfikację barwy, ocenę proporcji, symetrii, polerowania, wykończenia, określenie luminescencji (fluorescencji i fosforescencji), identyfikację diamentów naturalnych, imitacji (np. moissanitów) i diamentów syntetycznych, identyfikację diamentów poprawianych w celu polepszenia ich barwy i czystości oraz identyfikację diamentów o sztucznie zmienionej barwie.
Innowacyjną usługą tego laboratorium na polskim rynku jest kwestia dostarczenia diamentu do laboratorium.
Otóż po telefonicznym przyjęciu zlecenia, Laboratorium Gemmologiczne Signo GemTechLab przysyła po diament firmę kurierską, a po wykonaniu badania firma kurierska dostarcza diament jego właścicielowi - oczywiście przesyłki są ubezpieczone i monitorowane zarówno przez laboratorium jak i przez właściciela diamentu.

Diamenty różowe

Diamenty różowe należą do jednego z dwu typów, są to diamenty typu Ia lub diamenty typu IIa. Główną przyczyną ich barwności jest centrum barwne powodujące rozległą absorbcję o różnym nasileniu wokół 550 nm.
Model przyczyny tej absorbcji nie został jeszcze wypracowany. Sądzi się jednak, że barwa różowa powodowana taką absorbcją uwarunkowana jest deformacjami plastycznymi. Nie jest jednak jasne dlaczego deformacje plastyczne mogą generować w pewnych wypadkach barwę różową, w innych brązową. Drugą przyczyną barwności diamentów są centra NV w diamentach typu IIa manifestowane ostrym pikiem absorbcji 637 nm. Diamenty różowe o takiej absorbcji nazywane są Różówą Golkondą.

Diamenty Inwestycyjne - zalety inwestowania w diamenty

Diamenty są wykorzystywane nie tylko do tworzenia drogocennej biżuterii, ale mogą być również traktowane jako długoterminowe lukratywne inwestycje. Stąd nazwa diamenty inwestycyjne lub diamenty, brylanty lokacyjne.

W przeciwieństwie do innych inwestycji, które są monitorowane przez różne instytucje oraz obciążone kosztami obsługi, zarządzania, ubezpieczenia, podatkami, czy ryzykiem zniszczenia, bankructwa funduszy, banku, państwa, etc., diamenty inwestycyjne, lokacyjne można trzymać we własnych rękach, zapewnić im bezpieczeństwo w swoim domu, czy nawet podarować komuś wyjątkowemu w prezencie.

Diamenty inwestycyjne to diamenty o najwyższych parametrach tzw. 4c – odpowiedniej barwie, czystości, szlifie i masie.
Ceny wysokiej jakości diamentów surowych i oszlifowanych stale rosną. Wynika to z powolnego wyczerpywania się złóż, znacznego wzrostu popytu w krajach azjatyckich oraz dywersyfikacji portfela inwestycyjnego i traktowania zakupu diamentów jako długoterminowej lokaty kapitału. Faktem jest, że nie było spadku cen diamentów w ciągu ostatnich 30 lat.
   
W perspektywie kolejnych lat należy spodziewać się znacznego wzrostu cen wysokiej jakości brylantów z kilku powodów:
1/ gospodarka światowa wychodzi z kryzysu ekonomicznego, głównie chodzi o rynek amerykański, największy na świecie pod względem wielkości konsumpcji diamentów (ponad 50%);
2/ występują braki w dostawach wysokiej jakości surowca a jego ceny stale rosną;
3/ złoża diamentów powoli się wyczerpują, a przewidywane terminy eksploatacji dotychczas pracujących kopalni podziemnych określa się na 2020 r.;
4/ wzrasta w szybkim tempie zapotrzebowanie na diamenty na nowych rynkach azjatyckich.

Wartość diamentów rośnie znacznie szybciej w ciągu ostatnich kilku lat, więc im wcześniej zacznie się inwestować, tym więcej się zyska.

Brylancja

Brylancja, to pojęcie używane głównie w gemmologii i określa zespół efektów świetlnych obserwowanych w diamentach o szlifie brylantowym.

Na brylancję składają się:
- brylancja zewnętrzna, czyli tzw. blask lub połysk; jest ona rezultatem współdziałania współczynnika załamania światła materiału i jakości uzyskanego poleru tafli obiektu; powstaje w związku z odbiciem światła od powierzchni korony,
- brylancja wewnętrzna, czyli tzw. życie lub jasność; jest ona spowodowana całkowitym wewnętrznym odbiciem światła od fasetek podstawy obiektu; im więcej światła odbije się w podstawie obiektu z nałożonym szlifem fasetkowym, tym jest on żywszy i jaśniejszy i zależy od wielkości tafli, proporcji podstawy oraz symetrii, wielkości obiektu i zależności kątowych pomiędzy fasetkami korony,
- brylancja rozproszona, czyli tzw. ogień lub gra barw; jest wynikiem dyspersji współczynnika załamania światła; zależy od wielkości powierzchni fasetek oraz od kąta rozwarcia korony,
- brylancja scyntylacyjna, czyli krótkotrwałe lśnienie migotliwym blaskiem o zmiennej barwie, obserwowane przy każdym ruchu kamienia; liczność refleksów świetlnych zależy od rodzaju kamienia, liczby, wielkości i symetrii rozmieszczenia fasetek oraz jakości wypolerowania.
Wpływ szlifu brylantowego na brylancję obiektu wynika z jego parametrów, m. in.: średnicy i grubości rondysty, średnicy tafli, wysokości korony, pawilonu, całkowitej, kąta nachylenia głównych faset korony i pawilonu względem płaszczyzny rondysty.
Błędy brylancji wynikają głównie z nieprawidłowej obróbki lub doboru niewłaściwego szlifu, gdy dla zachowania jak największej masy diamentu dobiera się szlif pozbawiający go części efektownych zjawisk optycznych. Do pospolitych błędów brylancji należą:
- efekt „okna”, gdy światło przenika przez diament bez odbicia się od faset podstawy; w badaniu lupowym widoczny jest wyraźnie krąg ciemnych plam w brzeżnej części tafli oglądanej prostopadle od góry z odległości około 25 – 30 cm,
- „wyciek światła”, gdy światło odbite pierwszy raz od faset podstawy nie ulega ponownie odbiciu od faset podstawy, lecz wychodzi przez nie na zewnątrz; podczas obserwacji lupowej widać ciemne plamy w centralnej części tafli oglądanej prostopadle od góry z odległości 25 – 30 cm, a diament sprawia wrażenie pochłaniającego światło.
Aby z diamentu można było wydobyć najkorzystniejsze efekty optyczne, szlif brylantowy musi spełnić określone proporcje. Do tego celu używa się tzw. standardów, czyli praktycznie sprawdzonych wzorców szlifu brylantowego uwzględniających przewidywania i założenia teoretyczne.

Brylant - diament o szlifie okrągłym brylantowym

Błędne jest powszechne przekonanie, że brylant to oszlifowany diament. Stawianie znaku równości brylant = oszlifowany diament jest, mówiąc kolokwialnie, półprawdą, bo choć każdy brylant jest oszlifowanym diamentem, to nie każdy oszlifowany diament jest brylantem.
Otóż nazwa brylant, często utożsamiana z nazwą diament, oznacza znormalizowaną i ściśle określoną formę szlifu.
Rozpowszechnienie się w Europie sztuki szlifu fasetowego jest związane z działalnością szlifierzy weneckich i flandryjskich. Taki szlif prawdopodobnie pojawił się około XIV – XV wieku.
Obiekty z nałożonym szlifem fasetowym mają sztucznie wytworzone płaskie ścianki nazywane fasetami. Są one ustawione względem siebie pod różnymi kątami.
Wyróżnia się dwa zasadnicze typy szlifu fasetowego:
- brylantowy,
- schodkowy (szmaragdowy).
Pod pojęciem szlifu brylantowego rozumie się okrągłą formę, która w górnej części ma 32 fasety (bez tafli), a w dolnej 24 – fasety (bez koletu).
Szlif brylantowy nakłada się głównie na diament, z zamiarem uzyskania najkorzystniejszych efektów optycznych, które obejmowane są ogólnym mianem brylancji.

Diamenty czarne

Diamenty o barwie czarnej zaistniały na rynku jubilerskim ledwie nieco ponad 10 lat temu. Czarna barwa diamentów jest powodowana najczęściej licznymi czarnymi i szarymi inkluzjami o różnej naturze tkwiącymi w bezbarwnej matrycy diamentowej, a będącymi na przykład drobinkami grafitu lub siarczków. Powodem ciemnej barwy diamentu może być też wielka liczba drobnych pęknięć we wnętrzu kamienia bądź niska jasność matrycy diamentowej.

Jednak z uwagi na fakt, że czarne diamenty zawierają grafit w postaci wielu czarnych inkluzji, diamenty te są trudne do oszlifowania i polerowania. Stąd ich wygląd jest mało atrakcyjny.
Dlatego czarne diamenty w większości przypadków są produktem traktowania polegającego bądź na napromieniowaniu wysokoenergetyczną wiązką elektronową lub neutronową bądź na obróbce termicznej w atmosferze redukcyjnej. Silne napromieniowanie generuje tak liczne centra GR1, że diament sprawia wrażenie czarnego. Z kolei obróbka termiczna powoduje silną, głównie powierzchniową grafityzację poddanego jej diamentu.